"UPRAWIAĆ MIŁOŚĆ"

Często mówiąc o miłości, sprowadza się znaczenie tego określenia do aktu fizycznego: ”kochač się z kimś”. Zapominamy jednak, iż akt seksualny stanowi tylko uzupełnienie, nie jest on zas celem samym w sobie. Kochamy jakąś osobę nie tylko z powodu piękna jej ciała ale przede wszystkim dlatego, że jest ona piękna w całej swej istocie. Odkrywając zalety  jej serca, jej uczucia, jej głębokie pragnienia itd., odkrywasz stopniowo jej prawdziwe piękno jako istoty ludzkiej a jednocześnie swoje własne.

Ta wymiana prawdziwych wartości między dwiema osobami może przerodzič się w duchowe poznanie: w miłośč. Zjednoczeni w Bogu, we dwoje, możecie kroczyč do przodu przez życie wielkimi krokami, promieniując miłością, która się odnawiana tą ciągłą wymianą, wzajemnym dawaniem i otrzymywaniem, jeden drugiemu – wspólnie, razem.

Taka miłośč jest solidna i trwała, ponieważ opiera się najpierw na duchu a potem na ciele. W takim zjednoczeniu akt seksualny jest uzupełnieniem, niezbędnym dla pełni – ducha i ciała – dwóch istot, które stają się jednym ciałem. Taki akt jest twórczy.

Jeśli kochasz egoistycznie jedynie dla własnej przyjemności lub by zaspokoič swą pychę, wchodzisz w ślepą uliczkę w ten sposób izolując się niszczysz wszystko co piękne i wielkie. Postępując w ten sposób sprowadzasz także tę drugą osobę do roli przedmiotu, do roli ubocznej. Dlatego w takiej sytuacji będziesz otrzymywał również marginesowo, raniąc tę drugą osobę w jej człowieczeństwie. Wytworzona pustka przeistoczy się szybko w nudę ponieważ miłośč oparta jedynie na pociągu fizycznym jest powierzchowna i nietrwała.

W ten sam sposób przemija piękno ciała, w przeciwieństwie do ducha, który wzrasta z upływem czasu.

Zamiast "uprawiač miłośč" spróbuj raczej ją dawač, czyniąc z siebie czysty i prawdziwy dar. Wtedy dopiero przeżyjesz miłośč w całym jej pięknie, gdyż będzie to miłośč płynąca z …twojego serca.